Maastrichtse eindexamen drama is een klassieker als het gaat om vertrouwen en control

4 juli 2018

Er gaat iets mis bij een school, maar de inspectie en het ministerie zijn de pineut. Want, hoe bestaat het, ze gaan uit van vertrouwen! Hoe kan je als inspectie zo dom zijn? Je moet toch controleren! Daar waar een maatschappelijke brede roep is om minder control en meer vertrouwen, klinkt hier het omgekeerde. Hoe kan dat?

De risico-regelreflex

De risico-regelreflex (1) is een hardnekkig fenomeen en bestaat uit twee mechanismen die bijna altijd optreden bij incidenten:

  1. overregulering (met alle nadelige gevolgen van dien),
  2. de verantwoordelijkheid bij de overheid neer leggen.

 Het onderwijs is al heel lang overregeld, daar hebben eerdere incidenten al voor gezorgd, zie bijvoorbeld het rapport van de kinderombudsman in Amsterdam https://www.parool.nl/amsterdam/amsterdamse-kinderombudsman-hekelt-regeloerwoud-in-mbo~a4417817/

Met wat er nu fout is gegaan in Maastricht treedt het tweede deel van re risico-regelreflex vol in werking. In plaats van dat er naar de school wordt gewezen, heeft het Ministerie verzuimd. Want ze hadden veel eerder moeten constateren dat er een verhoogd risico was en dat er veel meer controle nodig was. Of die controle nou tot verbetering leidt? Die vraag stelt niemand. En hoe we weer vertrouwen kunnen gaan krijgen in die arme school in Maastricht? Die vraag stelt ook niemand.

Ik heb wel een idee. Laat er iemand naar die school komen met verstand van bedrijfsvoering in het onderwijs. Die de school gaat helpen hun werkprocessen en administratie op orde te krijgen. Daar hebben we veel meer aan dan de zoveelste controleur of meer regels.

 

(1) De term ‘risico-regelreflex’ komt uit het essay van Margo Trappenburg ‘Veiligheid boven alles? Essays over oorzaken en gevolgen van de risico-regelreflex’. (Boom Lemma, Den Haag 2011).